Mijn pad

Mijn weg
Ik werd geboren op een mooie datum als eerste kind. Ik was lief, vrolijk, rustig en gevoelig. Eén van de nieuwetijdskinderen van die tijd. Ik wist altijd al dat we deel uitmaken van een groter geheel.
Heel snel had ik door hoe de wereld in elkaar zat. Hoe relaties in elkaar zaten. En dat mensen niet altijd eerlijk waren. Dat ze het ene zeiden, maar ik iets heel anders voelde. Dat ze vrolijk deden terwijl ze verdrietig waren. Dat ze hun boosheid inslikten en deden of er niks aan de hand was. Ik observeerde en sloeg alles op.
Ik leerde me heel snel aanpassen om overal de harmonie te bewaren, zodat alles “goed” was. Want als er harmonie was, dan voelde ik me veilig.

Ik had heel veel vriendinnen en vriendjes. Mijn basisschooltijd was een fijne, want ik kon ook nog eens best goed leren en ik hoorde erbij. Toch voelde ik me soms anders. Want ik dacht veel na over dingen, ik had (en heb) een diep gevoelsleven en een andere manier van kijken naar de wereld dan veel andere mensen om me heen.
Ik  was op z’n tijd ook heel graag alleen. Dan schreef ik gedichtjes, verhaaltjes en liedjes. Of ik zwierf alleen buiten over de dijk, in de tuin en op het land, waar altijd wel wat te beleven viel. Ook hield ik vanaf mijn 7e een dagboek bij. Waarschijnlijk de reden waarom ik nu nog zoveel weet van mijn jeugd.

En ’s nachts zag ik energieën in mijn kamer.
Ik was niet bang  want ze waren liefdevol en vriendelijk, maar ik vertelde het aan niemand. Eigenlijk dacht ik dat iedereen dat zag. Ook voelde en “wist” ik dingen die ik eigenlijk niet kon weten. Soms sprak ik uit wat ik zag maar meestal werd daar raar of geschrokken op gereageerd, dus dat deed ik steeds minder vaak.
Ik herinnerde me nog waar ik vandaan kwam en soms had ik daar heimwee naar. Ik wist ook dat ik ervoor had gekozen om lessen op Aarde te leren, dat alles energie is en dat alles met elkaar verbonden is.
Maar zelf nam ik nog te weinig ruimte in.

De jaren daarna kwam de wereld bij me binnen.

Door nare ervaringen kwam ik steeds verder van mezelf af te staan.
Ik ging mezelf klein maken, aanpassen, liet alle dingen vallen waar ik juist zo van hield, en meteen ook maar al mijn dromen, en probeerde gewoon verder te gaan.
Dat lukte aanvankelijk ook. Ik ontwikkelde een enorme wilskracht en doorzettingsvermogen om toch mn diploma te halen, toch door te gaan, toch te proberen een lieve vriendin, dochter, vrouw en moeder te zijn.
Ik had verschillende banen en nog steeds veel vriendinnen. Ik kreeg kinderen, weer andere banen en een burn-out met hyperventilatie en paniekaanvallen middenin de nacht.
Ik was moe moe moe van alles. Moe van de wereld, de mensen maar vooral van mezelf.  Ik las veel, deed oefeningen en leerde dat de Lotusbloem uit de modder groeit.
Uiteindelijk kwam ik op eigen kracht en homeopathie weer uit mijn modderpoel.

Maar mijn hoogsensitiviteit was een ongelooflijke opgave.

Ik ging op de peuterspeelzaal werken en vond daarin mijn passie voor peuters. Ook ging ik me weer meer bezighouden met spiritualiteit, wat een groot deel van mij is, maar dat ik al die tijd had weggestopt. Ik deed veel op het gebied van persoonlijke ontwikkeling, begon met mijn praktijk en werd steeds sterker en zekerder. Ik begon mijn eigen pad weer te lopen en op mijn intuïtie te vertrouwen. Ook nam ik meer tijd en rust voor mezelf. Fladdertijd.

Steeds dichter terug kwam ik, naar het kleine meisje dat de waarheid al in zich had. Maar qua werk paste ik me vooral nog aan aan de wensen van mijn cliënten. Daarom zocht ik naar manieren om ook daar weer terug te gaan naar mezelf.
Ik werd HSP/nieuwetijdscoach, zielsplancoach, helende verhalencoach, energetisch therapeut, BARS-practioner en Bachbloesemtherapeut. Ik deed modules speltherapie en kinderpsychologie. En volgde de opleiding Kind In Evenwicht bij Carla van Wensen.
Op dit moment werk ik aan mijn creatieve ontwikkeling, o.a bij de Kleine Tiki, volg ik fotografielessen, en verdiep ik me in de Germaanse geneeskunde en Nine Star Ki.
Ik deed en doe veel kennis en ervaring op en leer vooral om dieper te kijken. Om vanuit de oorzaak te werken en niet aan symptoombestrijding te doen. Ik voel me geen coach maar gewoon Esther, met kennis, levensvisie en  levenservaring.

Een tijdje geleden ben ik gescheiden en dat is één van de heftigste ervaringen die ik heb meegemaakt. Ik koester de goede herinneringen, de lessen en de mooie wijze dochters die ik heb gekregen en we gaan alle vier verder op ons eigen pad, maar nog wel steeds dicht bij elkaar. Daar doen we allemaal veel moeite voor en steken we veel energie in, en daar ben ik erg dankbaar voor.

In mijn praktijk wil ik hoogsensitieve en/of paranormaal begaafde vrouwen en kinderen begeleiden naar hun ware Licht.
Zodat ze van daaruit sterk kunnen staan voor wie ze zijn, en hoogsensitiviteit hun kracht wordt.

Daarnaast wil ik mijn kennis en ervaring overdragen aan andere vrouwen.

Want de kinderen van Nu hebben ons meer dan ooit hard nodig.